.*•تقدیم به تنها ستاره ی زندگیم.•*.

      تورا میخواهم و میدانم که هرگز

   به کام دل درآغوشت نگیرم

      تویی آن آسمان صاف و روشن

       من این کنج قفس مرغی اسیرم

 زپشت میله های سردوتیره

   نگاه حسرتم حیران به رویت

   دراین فکرم که دستی پیش آید

وناگه  گشویم پر به سویت

 دراین فکرم که دریک لحظه غفلت

از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی ازسر بگیرم

   دراین فکرم من و دانم که هرگز

  مرایارای رفتن زین قفس نیس

اگرهم مردزندانبان بخواهد

   زپشت میله ها هر صبح روش

نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سر میکنم آواز شادی

لبش بات بوسه می آید بسویم

اگر ای آسمان خواهم که یک روز

ازاین زندان خامش پر بگیرم

به گوش کودک گریان چه گویم

  زمن بگذر که من مرغی

من آن شمعم که با سوز دل خویش

 فروزان میکنم ویرانه ای را

اگر خواهی که خاموشی گزینم

 پریشان میکنم کاشانه ای را

نوشته شده توسط روزی بود،امروز نیست در جمعه دهم مهر 1388 ساعت 3:16 بعد از ظهر موضوع .::. عاشقانه .::. | لینک ثابت